صفحه نخست

آذربايجان شرقي با 45 هزار و 261 كيلومتر مربع وسعت ،يكي از استان هاي جذاب و ديدني كشورمان است. تقريباً تمام شهرستان هاي آن داراي آثار تاريخي و قديمي هستند و مسافران نوروزي، مي توانند با برنامه ريزي كافي، گردش و توقف هاي 13 روز اول سال 1385 را به بازديد از مناطق توريستي شهرها و ديدني هاي مناطق و نواحي بگذرانند. تبريز، به عنوان مركز اين استان بزرگ و ثروتمند، شهر اولين ها شناخته مي شود. شوراي عالي معماري و شهرسازي كشور، تبريز را به عنوان يكي از شهرهاي فرهنگي و تاريخي ايران، رسماً معرفي كرده است. بيش از 1000 اثر تاريخي در آذربايجان شرقي مورد شناسايي قرار گرفته اند كه معروفترين آنها در اين شهر ديده مي شوند. دكتر علي اكبر ترابي (حلاج اوغلو) درباره شهر تبريز مي نويسد: گذشته از كنار آب «ركن آباد» و بزم سعدي و حافظ گذشته خم هر كوچه و هر باغ هفت شهر عشق به شهر آفتاب آييم و از تبريز سراغ «شمس»ها گيريم و راه «مولوي» جوييم.

بيش از 1 ميليون و 700 هزار نفر در شهر تبريز كه دومين شهر صنعتي كشور و سومين شهر پرجمعيت ايران شناخته مي شود، زندگي مي كنند. تبريز در قديم، به «شهر باغ» هم معروف است. در همان اوان كهن «تاورز»، «تورژ»، «تورش» و «دورژ» هم ذكر مي شد. با اين حال «ولاديمير مينورسكي» روسي مي نويسد: سارگن دوم در سال 714 قبل از ميلاد، به قصد تصرف ممالك اورارتو، سفري به شمال غربي ايران كرد. از ناحيه سليمانيه كنوني (واقع دركردستان عراق) داخل كردستان مكري شد. از پارسوا Parsua (پسوه كنوني) و ساحل جنوبي درياچه اروميه گذشت. از سوي شرقي درياچه به راه خود ادامه داد و پس از پشت سر گذاشتن «اوشكايا» (اسكوي كنوني)، قلعه تارومي يا تاروئي و ترماكيس را گشود. بعيد نيست يكي از اين دو كلمه نام قديمي تبريز كنوني باشد. اولين بلديه (شهرداري)، تلفن و چراغ برق، اتاق بازرگاني و شهرباني (بمعناي كنوني) در تبريز ،بنيان گذارده شده اند، هم اكنون بيش از 800 باب خانه بسيار قديمي و معظم در اين شهر وجود دارد از جمله ششگلان، محمد آقا حبشي در كوچه صدر، شربت زادگان در سرخاب قاپوسي، ميرزا مهدي خان فراش باشي در سرخاب قاپوسي و دكتر گنجه زاده در مقصوديه اشاره كرد.